Krakowskie Centrum Psychodynamiczne:

Krakowskie Centrum Psychodynamiczne jest ośrodkiem psychoterapeutycznym i szkoleniowym, skupiającym profesjonalistów identyfikujących się z jednorodnym sposobem myślenia o psychoterapii i zbliżonych w swoich światopoglądowych preferencjach.

Stosowany tu system psychoterapeutyczny - podejście psychodynamiczne - oparty jest na paradygmacie psychoanalitycznym. Został on określony i wprowadzony do praktyki psychoterapeutycznej w Krakowie przez dra Piotra Drozdowskiego, psychiatrę i psychoterapeutę, do 2012 roku Ordynatora Oddziału Nerwic i Zaburzeń Osobowości CMUJ, we współpracy i  dialogu z doc. dr Boguchwałem Winidem, psychiatrą i psychoanalitycznym psychoterapeutą, uczniem Gustawa Bychowskiego (polskiego psychoanalityka praktykującego w USA). Ich wieloletnie doświadczenie w stosowaniu psychoanalizy  w warunkach krakowskiej Kliniki Psychiatrycznej, w odniesieniu do doświadczeń psychiatrów i psychoanalityków z USA, zainspirowało dużą część środowiska psychoterapeutów do przyjęcia i rozwijania podejścia psychodynamicznego w psychiatrii i psychoterapii.

Historia Krakowskiego  Centrum Psychoterapii Psychodynamicznej rozpoczęła się w roku 1993 - od pierwszego kursu psychoterapii psychodynamicznej, wynikającego ze współpracy dra Piotra Drozdowskiego z mgr Januszem Kitrasiewiczem .Aktualną formę organizacyjną KCP uzyskało w 1998 roku, gdy do kierownictwa  ośrodka dołączył mgr Maciej Wilk, psycholog i psychoterapeuta.

Członkowie zespołu Krakowskiego Centrum Psychodynamicznego współtworzą standardy profesjonalnej psychoterapii, realizując programy szkoleniowe według kryteriów przyjętych przez Sekcję Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Wiodąca rola środowiska KCP w zakresie rozwoju psychoterapii psychodynamicznej  znalazła wyraz w powstałym z jego inicjatywy w 2006 r. Polskim Towarzystwie Psychoterapii Psychodynamicznej (PTPPd).

Oferta psychoterapeutyczna i szkoleniowa KCP wynika z wieloletnich doświadczeń zespołu i  nieustannie ewoluuje w kierunku optymalnej formuły, nie ulegając przelotnym tendencjom  i przesądom środowisk  psychoterapeutycznych, głównie w oparciu o refleksję nad  psychopatologią i metodologią leczenia.

Psychoterapia Psychodynamiczna

Rolę psychoterapeuty definiujemy   w odniesieniu do etyki lekarskiej. Uważamy, że psychoterapia powinna być stosowana  głównie w stosunku do psychopatologii definiowanej według  współcześnie przyjętych kryteriów, w oddzieleniu od  całej sfery życia psychicznego, która  ma charakter normy psychologicznej (patrz: „ Aksjologia Psychoterapeuty Psychodynamicznego”).

Klasyczne podejście psychodynamiczne, które propagujemy, jest stanowiskiem teoretyczno- terapeutycznym, opierającym się na następujących założeniach:

1/  Rozumienie życia psychicznego wymaga refleksji nad jego nieświadomością. Psychoterapeuci psychodynamiczni przyjmują arbitralnie tezę, zgodnie z którą konceptualizacja (rozumienie)  zdrowia i patologii człowieka wymaga refleksji na temat nieświadomych procesów  psychicznych.

2/ Nie jest możliwe określenie ideału, wzorca psychoterapii – wybór strategii terapeutycznej jest określony przez diagnozę psychodynamiczną (zasada maksymalnej indywidualizacji procesu terapeutycznego).

3/ Diagnoza psychodynamiczna jest ciągła, ma charakter heurystyczny – jest formowana wspólnie z pacjentem, przez cały okres procesu terapeutycznego. Ma charakter strukturalny; zrozumienie intrapsychicznej strukturalnej charakterystyki osobowości pacjenta w połączeniu z kryteriami wywodzącymi się z diagonozy opisowej znacząco wpływają na precyzję diagnozowania.

4/ Objaw jest fenomenem wieloprzyczynowym; może wynikać z intrapsychicznych konfliktów, deficytów rozwojowych i defektów organicznych.

5/ Terapeuci psychodynamiczni arbitralnie rozstrzygają o przyjęciu, zarówno w rozumieniu procesu terapeutycznego jak i dla rozumienia uczestników tego procesu, podwójnego porządku poznania: realnego i symbolicznego. W wyniku tego rozstrzygnięcia psychoterapia psychodynamiczna asymiluje psychoanalityczne pojęcia oporu, przeniesienia, przeciwprzeniesienia, w ich klasycznym rozumieniu.

6/ Psychoterapia psychodynamiczna jest systemem otwartym i dynamicznym, ciągle syntetyzując pojawiające się nowe osiągnięcia psychoanalizy i psychiatrii.

Dla kogo ta terapia jest polecana, w jakich problemach jest skuteczna?
Podejście psychodynamiczne w psychoterapii daje możliwość objęcia jej procedurami praktycznie pełną populację pacjentów, aczkolwiek jest szczególnie efektywna w tych zaburzeniach, do których likwidacji nieodzowna jest zmiana w zakresie wewnętrznych, nieświadomych obrazów obiektów i intrapsychicznych relacji. Jej skuteczność jest znacznie mniejsza, gdy konieczna jest zmiana nawyków behawioralnych pacjenta.

W naszym przekonaniu, podejście psychodynamiczne daje psychoterapeucie największy zakres wsparcia w porównaniu z innymi kierunkami psychoterapeutycznymi, w całym spektrum zjawisk procesu psychoterapeutycznego, gdyż:
- w języku jednej teorii - psychoanalitycznej -  opisuje zarówno strukturę zaburzeń życia psychicznego jak i jej przełożenie na relację terapeutyczną
- pozwala na dokonanie precyzyjnej diagnozy  w relacji terapeutycznej ( indywidualnej lub grupowej)
- określa sposoby integracji  doświadczenia z rozumieniem w dialogu terapeutycznym (warunek zmiany w rozumieniu psychodynamicznym)
- ma szeroki zakres zastosowania, określa ramy psychoterapii w zależności od diagnozy psychopatologii i warunków, w jakich terapia się odbywa
- pozwala na osiąganie trwałych efektów, tzn. utrzymujących się powyżej 3 lat od zakończenia procesu terapeutycznego.

Oparcie się na paradygmacie psychoanalitycznym daje bardzo szerokie możliwości nie tylko psychoterapeucie, ale także może być on z powodzeniem wykorzystany w różnych  formach pomocy psychologicznej i socjoterapii. Osobom zainteresowanym nauką psychoterapii psychodynamicznej lub też uzyskaniem  kompetencji w zakresie pomocy psychologicznej, polecamy nasze szkolenia:
- „Szkołę Psychoterapii Psychodynamicznej” i
- „Studium Socjoterapii i Psychoterapii Młodzieży”.